roteer uw scherm

Uw advertentie hier? Neem contact met ons op

Uitgesproken door Manfred Markhorst.

Als voorzitter van Koninklijke Zangvereniging Nijmeegs Mannenkoor heb ik de eer om de herinneringen vanuit ons koor uit te spreken.

Deze herinneringen zijn ontstaan met medewerking van een aantal koorleden, die Martin goed kenden. Enkele namen noem ik hieronder. Bij deze mijn dank aan hen die bijgedragen hebben.

Uit de herinneringen van Jan Breuker:

Martin werd op 17 december 1996 lid van het Nijmeegs Mannenkoor. Hij was hier enthousiast voor gemaakt door, inmiddels overleden oud-koorlid, Otto Bor, die hij kende als ambtenaar van de gemeente Nijmegen.

Martin werd al vrij snel ingelijfd bij de muziekcommissie, waar hij als secretaris/notulist Frits Litmaath opvolgde. In die rol droeg hij zorg voor de verslaglegging van de besprekingen van de muziekcommissie met de dirigent. Hij heeft deze functie 16 jaar lang vervuld.

En daar bleef het niet bij. Van 2002 tot 2007 zat hij in het bestuur in de functie van vicevoorzitter.

Martin verzorgde exposities in De Vereeniging, het Valkhofmuseum en in de st. Stevenskerk, tijdens het 150-jarig jubileum en een expositie in De Vereeniging tijdens het 160-jarig jubileum. Hij was medeoprichter van de stichting ‘Kronenburg Klassiek’ en projectleider voor concerten in het Kronenburgerpark.

Verder was Martin eindredacteur van ons jubileumboekje Catemus in Amicitia dat geschreven is voor door Harry Janssen, ter gelegenheid van ons 150-jarig bestaan.

Als waardering voor zijn inzet voor het koor werd Martin op 13 januari jongstleden (2021) benoemd tot Lid van Verdienste.

Op 17 december 2021 (dus aanstaande) zou Martin zijn 25-jarig jubileum hebben gevierd.

Uit de herinneringen van Jan Rutten:

Martin was een levensgenieter. Je zag dat aan zijn pretoogjes en zijn brede glimlach, die de krul van zijn snor nog verder benadrukte. Toch was hij niet de aandachtzoeker in een groep. Hij was ook niet de eerste gangmaker, maar hij wist wel de gang te houden met anekdotes en kwinkslagen.

Martin was een ras verteller. Hij kon met zijn mimiek en met zijn stem de mensen boeien. Dat heeft hij als stadsgids 20 jaar lang gedaan. Hij werd dikwijls gevraagd om schoolexcursies door Nijmegen te begeleiden, omdat hij alleen al door zijn indrukwekkende krulsnor de kinderen aan zich kon binden. Daarbij kwam natuurlijk zijn verhaal, al dan niet doorspekt met boeiende details.

Zo heeft hij ook onze koorleden door Nijmegen rondgeleid en ieder in de overtuiging gebracht, dat Nimwegen oneindig veel meer te bieden heeft dan wij eerder konden vermoeden.

Martin was Bourgondiër met een overtuigend Franse slag. We zongen eens een lied ”Chevaliers de la table ronde”. Een Frans drinklied, dat verhaalt over het droombeeld om met open mond onder de tapkraan te liggen van een wijnvat en zo direct uit het vat de wijn te drinken. Daar paste tijdens de uitvoering een extra Frans accentje bij, dat door Martin vol vuur werd ingevuld. Wie hem de coupletten zag vertolken, met zijn alpinopet scheef op zijn hoofd, die bloedrode sjaal om zijn nek, beschonken bewegend met een wijnfles in de hand, zou zweren dat hij in Frankrijk geboren was en dat hij tot ereburger van Parijs was benoemd.

Martin was voorzanger. Degene die steevast de coupletten van het lied “al mot ik kruupe” voor zijn rekening nam. Een enkele keer zette onze bas wat te hoog in. Maar, vol vuur zoals hij was, wist hij de ingezette toonhoogte vast te houden en zo soms tot wel heel grote hoogten te komen. Een zeer memorabel moment was die keer na ons concert in het Theater in Cuijk. Martin stond op een van de trappen en bereikte zó soepel de grote hoogten met zijn stem, dat onze dirigent Dion bijna zijn nek verrekte omdat hij zijn hoofd in één ruk draaide richting de zanger. Dion riep verschrikt: “Martin, je bent Bas! Ben je nu aan het solliciteren als eerste Tenor?”

André Hoekstra, die nog maar kort lid is van ons koor, heeft herinneringen aan Martin als gids bij het Gilde van Nijmegen. Deze herinnering past zó in het beeld van de kwajongen die Martin ook was dat ik hem hier toch heb opgenomen, zij het bijzonder ingekort. Mijn excuus aan de spreker van het Gilde als hierdoor een doublure ontstaat.

Tijdens een tour met de Zonnetrein voor de bejaarden uit Brakkenstein ging het goed mis. In de uiterwaarden bij de ontspanningsplek De Zijdewind in Lent kwam de Zonnetrein door een slechte grindweg klemvast te zitten. Het kon niet meer voor- of achteruit. De passagiers en hun begeleiders werden gestald in het restaurant. Enkele blokkerende bomen en struiken werden weggehaald, de geschaarde trein ontkoppeld en naderhand weer op een recht stuk weg aan elkaar gekoppeld. Met deuken en zonder zijspiegel wisten we de trein weer aan de praat te krijgen zodat we na een uur weer over de Waalbrug huiswaarts konden gaan. Met veel lawaai door schade, maar ook door het gezang van de blije bejaarde reizigers werd de eindbestemming BUUR bereikt.

De Zonnetrein heeft toen een paar maanden vanwege reparatie niet kunnen rijden.

Aan de pretoogjes en de brede glimlach met opkrullende snor tijdens en na dit gebeuren kon men aan Martin zien dat hij hiervan genoot!

Martin bleef actief meedoen. Bij de voorbereiding van de laatste muzikale quizavond van het Koor, begin 2020, zit Martin ook in de commissie. Na deze succesvolle avond voor leden en donateurs bleef Martin present en helpt Martin bij het opruimen.

In de nazit daarna komt het weer tot smakelijke verhalen en bloemrijke herinneringen.

Jos Neeskens kent Martin al sinds zijn studententijd begin jaren ’70. Ik citeer: “Op een van de vele feestjes van mijn corpsdispuut SITIO was zijn ‘lief’ Dicky de verbindende schakel. Goed bevriend met de eega’s van onze mannen ontmoetten we Dicky en dus Martin steeds vaker op de talrijke feestjes en uitspattingen in die tijd. Want feestjes bouwen dat konden ze absoluut!” einde citaat.

Er bestond tussen Jos en Martin een levendige gedeelde belangstelling voor de muziek!! Zij genoten vaak van de nachtelijke uitzendingen van Rock Palast. De lange uitzendingen gewijd aan één band of zangidool vonden zij beiden super. Een paar biertjes erbij tot diep in de nacht, Jos als werkstudent maar Martin met een drukke veeleisende baan bij Haskoning…Moeilijk te rijmen. Martin koos voor een heldere eenvoudige oplossing…kwam natuurlijk laat uit bed. Soms uren te laat op zijn werk maar liep dan stoer rechtop met een bundel paperassen onder de arm door het kantoor, uitstralend dat hij al uren enorm intensief bezig was…Een geslaagde truc die hij achteraf schalks en met veel plezier kon terug verhalen: Martin humoristisch ten voeten uit!

op latere leeftijd laat de universele taal en de emotie van de muziek hen beiden niet los. Martin zoekt het Nijmeegs Mannenkoor op en een paar jaar later, pensioen in zicht, lijkt het Jos ook wel wat. Kort daarna wordt Jos gevraagd als koorvoorzitter. Hij heeft getwijfeld maar toegezegd, ook met de gedachte dat hij kon rekenen op Martin als steun en toeverlaat. Met Martin als vice-voorzitter heeft Jos 5 jaar met veel plezier het koor geleid.

Ik citeer uit de tekst van Jos Neeskens:

Mooie concerten en koorreizen georganiseerd, met Martin als slaapmaatje op 1 kamer, met dispuutsgenoot Harry Janssen een prestigieuze vervolguitgave van ons koorboek geregeld, huishoudelijk reglement herschreven en, als opvolger van Hennie Ramaekers, onze huidige dirigent Dion Ritten aangesteld. Fantastische herinneringen en na het serieuze werk altijd humor, bier en lol als toegift. Als vrijwilliger een bestuur leiden vonden we allebei een prima serieuze uitdaging, maar dan alleen in een ontspannen goed gehumeurde sfeer en bij wijze van spreken met een biertje in de hand. En zo hebben we dat samen 5 jaar gedaan.

De tijd vliegt voorbij, de vriendschap en de liefde voor muziek blijft, maar Martin kampt steeds vaker met gezondheidsproblemen, koorrepetities slaat hij soms over, geen lange rondleidingen meer als stadsgids maar nog wel voor ons dispuut tijdens reünies, die waren korter en vochtiger na afloop in het café…

Zijn hart is tenslotte gestopt, mijn herinneringen niet: Man van stavast, soms stik-eigenwijs, Bourgondiër en jofele gast met een borrel in de hand… Vaarwel man!

Ter afsluiting:

Allen herinneren wij ons Martin als een serieuze sonore Bas tijdens repetities en concerten. Maar ook als een levensgenieter die na elke repetitie aanwezig was bij de nazit aan de statafel. Dicht bij de toog voor de broodnodige aanvulling van hap en nattigheid.

Dan kwamen de verhalen los uit onze jeugd, weliswaar ver achter ons, maar niet vergeten.

Tijdens de nazit in de periode van de herdenking van het bombardement op Nijmegen vertelde Martin het verhaal over zijn vader, die tijdens de oorlog ondergedoken zat. Maar heimelijk uit zijn schuiladres was gekomen om Nijmegenaren te helpen na deze ramp.

We troosten ons met de gedachte dat Martin nu weer bij zijn vader is.

Een flamboyante, bourgondische Nimwegenoar is van ons heengegaan.

Wat zullen we hem gaan missen!

Rust zacht, Martin